Rodzinne spotkania z przedszkolakiem: jak pomóc dziecku odnaleźć się wśród krewnych?

Dlaczego rodzinne spotkania bywają dla dziecka trudne

Dla dorosłego wujek z drugiego końca Polski to bliska osoba. Dla trzylatka, który widział go ostatnio rok temu, to ktoś zupełnie obcy. Do tego dochodzi wiele osób w jednym pokoju, rozmowy prowadzone jednocześnie, inne jedzenie i brak stałych pór drzemki czy posiłku.

Przedszkolak dopiero uczy się radzić sobie z taką ilością bodźców. Jeśli na początku chowa się za rodzicem albo nie chce rozmawiać, to zwykle znak, że potrzebuje chwili, żeby się rozejrzeć i poczuć bezpiecznie.

Przytulanie i buziaki na powitanie: jak uszanować dziecko i babcię

„Daj babci buziaka” to zdanie, które pada w wielu domach. Babcia ma najlepsze intencje, a dziecko czasem po prostu nie jest gotowe. Warto dać mu wybór: może pomachać, przybić piątkę, podać rękę albo powiedzieć „cześć”. Dziecko uczy się wtedy, że jego ciało należy do niego, a powitanie wciąż jest serdeczne.

Pomaga też krótka rozmowa z dziadkami przed spotkaniem albo na boku: „Daj mu chwilę, za kwadrans sam do Ciebie przyjdzie”. Najczęściej tak właśnie się dzieje.

Przykład z codziennego życia: Czteroletnia Zosia przyjeżdża do dziadków po kilku miesiącach przerwy. W drzwiach chowa się za mamę. Mama zamiast namawiać ją do przytulenia mówi: „Zosia przywita się, jak się rozgości”. Babcia kiwa głową i wraca do kuchni. Po kwadransie Zosia sama przychodzi pokazać babci swoją nową lalkę i siada jej na kolanach.

Jak przygotować dziecko przed wyjazdem

Dziecko czuje się pewniej, gdy wie, czego się spodziewać. Dzień albo dwa wcześniej opowiedz, dokąd jedziecie i kogo tam spotkacie. Dobrze działa oglądanie zdjęć krewnych: „To jest ciocia Ania, ona ma psa, którego poznasz”.

Spakujcie razem coś „swojego”, na przykład ulubioną przytulankę albo książkę. W nowym miejscu taki przedmiot daje dziecku poczucie bezpieczeństwa. O tym, jak ważny jest dla dzieci przewidywalny rytm dnia, piszemy w artykule o rutynie dziecka w domu i w przedszkolu.

Co pomaga na miejscu

Dobrze mieć w zapasie cichy kąt, do którego dziecko może się wycofać, gdy zrobi się za głośno. Może to być pokój obok albo krótki spacer z rodzicem po ogrodzie. Kilka minut przerwy często wystarcza, żeby dziecko wróciło do stołu w lepszym humorze.

Warto też zejść z oczekiwań. Przedszkolak nie wysiedzi grzecznie trzech godzin przy stole i nie musi zjeść wszystkiego, co jest na talerzu. Jeśli to możliwe, trzymajcie się chociaż części zwykłego rytmu, na przykład pory drzemki albo wieczornej książki.

Gdy pojawiają się trudne emocje, pomaga nazwanie ich i bycie obok. Więcej o tym piszemy w artykule Jak wspierać emocje dziecka w trudnych momentach.

Czego spodziewać się po powrocie

Bywa, że dziecko przez cały dzień u dziadków było wesołe, a w drodze powrotnej albo następnego ranka nagle płacze z byle powodu. To zwykle zmęczenie i nadmiar wrażeń, które wychodzą dopiero wtedy, gdy dziecko jest znowu w bezpiecznym, znanym miejscu.

Po takim weekendzie przyda się spokojniejszy dzień i trochę więcej bliskości. Dobrze też porozmawiać o spotkaniu: „Co Ci się najbardziej podobało u babci?”. Taka rozmowa pomaga dziecku poukładać to, co przeżyło.

Jak ćwiczymy to w Niebieskiej Przystani

W przedszkolu dzieci codziennie witają się i żegnają z innymi, a przy okazji uczą się mówić, czego potrzebują. Przy powitaniu w kole każde dziecko wybiera, jak chce się przywitać, na przykład piątką albo uśmiechem.

Ćwiczymy też mówienie „nie” w spokojny i uprzejmy sposób oraz proszenie o przerwę, gdy robi się za głośno. Te same umiejętności przydają się później przy rodzinnym stole.

Co możesz zrobić już dziś?

• Opowiedz dziecku, kogo spotkacie w weekend, i pokażcie sobie zdjęcia krewnych
• Spakujcie razem ulubioną przytulankę albo książkę
• Uprzedź dziadków, że dziecko może potrzebować chwili na powitanie
• Ustal z dzieckiem, gdzie może odpocząć, gdy zrobi się za głośno
• Zaplanuj spokojny dzień po powrocie